Je hart laten spreken

Laat jij je hart spreken?
En kun je er naar luisteren?
Ik vond een mooie uitspraak in een passage van een boek dat ik af en toe opnieuw lees: ‘De Alchemist’ van Paulo Coelho.
De alchemist zegt tegen de jonge herder dat ‘niemand kan vluchten voor zijn eigen hart’  en dat het daarom beter is te luisteren naar wat het zegt’.

Het is zo mooi gezegd: luister naar je hart. Maar zo vanzelfsprekend is het niet altijd.

Je luistert al heel vaak naar je hart en deze uitspraak is alleen een herinnering om het te blijven doen.
Ons hart is cruciaal, het is onze grote motor. Zowel fysiek als emotioneel en spiritueel.
Je herkent het als een gevoel, of beter gezegd, een ‘weten’.
‘Weten’ dat iets klopt.
‘Weten’ wat je op dit moment nodig hebt.
‘Weten’ of het klikt met iemand die je nog nauwelijks gesproken hebt.
‘Weten’ wat je het liefste wilt doen.
‘Weten’ wat voor jou echt belangrijk is, welke dromen en verlangens er in jou leven.

Misschien merk je dat je soms toch vooral jouw denkende hoofd als leidraad gebruikt bij het nemen van beslissingen en het trekken van conclusies.  Dan lijkt het alsof je de stem van je hart even kwijt bent.
Gelukkig kun je altijd weer opnieuw gaan luisteren naar je hart.
En natuurlijk blijf je ook denken, dat stopt niet. Je laat alleen je hart een steeds belangrijkere rol spelen bij alles wat je doet.
Zodat je leven steeds meer ‘klopt’ met jouw hart.

Je kunt op verschillende manieren luisteren naar je hart.
Je kunt heel eenvoudig wat meer aandacht gaan geven aan je fysieke hart. Gewoon door lekker te gaan liggen of zitten en te voelen hoe je hart klopt. Als je er wat langer naar luistert, dan hoor je de signalen die het geeft. Door het te observeren: wanneer klopt het rustig en wanneer klopt het (te) snel? Wat vertelt jou dat? En welke invloed heb je er op?
Hoe vaker je dit doet, hoe meer je hart gaat spreken.

Wil je je hart meer laten vertellen?
Geef het dan meer ruimte. Je weet zelf wel wat dat voor jou betekent, hoe dat voor jou is.
Je kunt die ruimte creëren  door jezelf stilte te gunnen. Of je te omringen met mooie muziek.
En ja, ook dit weet je:
Zet vaker je smartphone, tablet, pc en tv uit.
Rust…..
Kijk dan wat bij jou past, wat jou helpt om je hoofd vrij te maken: de natuur in gaan, wandelen, mediteren, touwtje springen, zwemmen in zee, etc..
Dat helpt allemaal, het geeft je hart een seintje dat het zich mag laten horen.

De sterkste manier om ruimte te maken voor de diepere signalen van je hart is: iets maken.
Jezelf uiten.
Door te schilderen (mijn favoriet), tekenen, zingen, schrijven, iets creëren in hout, wol, klei, steen, glas, aarde…
Je maakt iets wat je hoofd niet had kunnen bedenken.
Hier spreekt jouw hart.
Je hoeft er alleen nog maar naar te luisteren.

Denk je dat je het daar te druk voor hebt?
Dat je helemaal geen tijd hebt om dit allemaal te doen?
Precies… dat zegt jouw verstand.
Maar wat zegt jouw hart eigenlijk?

© Vedic Art Centrum, Eleonore

En dan ontstaat er iets wat jou raakt

Zie jij het ook?
Ervaar jij het ook?
Laatst keek ik bij uitzending gemist naar ‘Kunstuur’. Aan het woord was Antony Gormley (1950), de kunstenaar die het beeld heeft gemaakt dat je hier op de foto ziet. Het staat langs de Belgische kust bij De Panne en het heeft deel uitgemaakt van een grote installatie tijdens Beaufort 2003.

Deels op het strand, deels in de zee stond zijn indrukwekkende project: ‘Another Place’.
Deze Britse kunstenaar gebruikt altijd zijn eigen lichaam als vertrekpunt voor zijn sculpturen, die hij in een architecturale of landschappelijke context plaatst.
Voor Another Place stonden zo’n honderd beelden, ijzeren afgietsels van zijn lichaam, verspreid over het strand. Zij gingen de dialoog aan met hun omgeving. Bij hoogwater kwamen een aantal beelden tot aan de knieën onder water te staan, andere tot aan het middel, enkele tot aan de schouders.

Toen ik een paar jaar geleden op het strand van De Panne was, stonden er nog een paar van die figuren en deze heb ik gespot.
Het beeld raakt mij, roept iets in mij op.
Wat doet het jou als je de foto ziet?

In de uitzending in Kunstuur is Gormley uitgebreid aan het woord.
Uit wat hij vertelt over zijn proces heb ik het volgende zinnetje gehaald dat ik graag met je wil delen:

‘Vroeger dacht ik dat ik het werk maakte.
Maar het werk maakt ons. Niet alleen mij.
Wij moeten luisteren naar wat het ons te vertellen heeft en dat pad volgen.
Ik durf niet te voorspellen waar het ons mee naar toe neemt’.

Het sluit voor mij heel mooi aan bij de filosofie van Vedic Art (hoewel Gormley Vedic Art waarschijnlijk niet kent).
Creëren, of dat nu een schilderij, een beeld, een dans, een performance of iets anders is: het gaat om de reis.
Het gaat om het proces.
Kun je je daar aan overgeven dan ontstaat er iets wat je raakt.
Omdat het je iets vertelt dat voorbij woorden en gedachten gaat.
Omdat het los komt te staan van ‘mooi’ of ‘lelijk’.

Hoe meer je je durft over te geven aan het proces van het maken, hoe meer je ontdekt wat jouw pad is.

Heb je zelf het verlangen om te gaan creëren?
Zonder oordeel, los van mooi en lelijk?
Wil je vrij en vanuit je zelf gaan experimenteren en jouw pad volgen?
Vedic Art kan je daarbij helpen.

Als je de uitzending van Kunstuur met Antony Gormley op 5 november 2017 nog eens terug wilt zien, ga naar:http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/412564/Kunstuur.html)


Is dit een keerpunt voor jou?

Daar sta je dan.
Met je voeten in het zand.
Je kijkt uit over de zee.
Iedere keer als je er naar toe loopt vanuit de duinen of vanaf de weg kijk je met nieuwsgierigheid vooruit.
Je verlangt naar de weidsheid van de zee.
Het geluid van de golven, de zilte geur van het water en de wind.

En op de terugweg, als de wandeling voorbij is, dan sta je er weer.
Je loopt het duinpad op door het mulle zand en kijkt nog één keer om.
Vervuld met vreugde en energie.
Misschien ook met melancholie of een beetje weemoed.

Telkens als ik naar de zee ga ervaar ik dit letterlijke keerpunt.
Bij het komen en bij het gaan.
Zo’n moment in het nu. Keer op keer.
Herken je dat?

De jaarwisseling is ook zo’n moment.
Van terugblikken en vooruitkijken.
Met een mengeling van gevoelens.

Eigenlijk kan elke dag zo’n moment zijn.
Uitkijkend naar wat het komende jaar, de komende dag of nacht jou brengt.

Heb jij een idee of een verlangen als je vooruit kijkt naar het nieuwe jaar?
Wil je ruimte, vrijheid, rust, of juist avontuur?
Wat wil je beleven?
Wat wil je bereiken?
Waar wil je mee stoppen en waar mee beginnen?
Wat wil je meer?
Wat wil je minder?

Allemaal vragen die je met je verstand kunt benaderen.
Met je denken. Analytisch. De plus en de min.
Je kunt je er eindeloos in verliezen en vervolgens weet je het nog niet.

Je kunt het ook anders doen.
Je kunt naar je intuïtie luisteren. Of naar de stem van binnen.
Ga maar eens zitten met een paar mooie kleuren verf en een stuk canvas of papier.
Pak vervolgens de kleuren die bij jou horen op dit moment en schilder daarmee wat er komen wil.
Dan verschijnt er misschien zomaar vanzelf een beeld van wat jij in 2018 graag ziet gebeuren.
Met plezier en mooie energie.

Heb je zin om te komen schilderen? Kijk in de agenda welke mogelijkheden er zijn.